"Op 18 augustus 2007 heeft er in de Leeuwarder Courant een pagina vullend verhaal gestaan over het tellen van zeehonden in de Waddenzee. Er was een grote luchtfoto bij geplaatst waarop vele tientallen zeehonden op een zandplaat te zien waren. In het verhaal zelf werd uitgelegd hoe deze tellingen gedaan worden. Met een klein vliegtuigje wordt er gevlogen boven het wad en op deze manier worden de zeehonden geteld en gefotografeerd. Blijkbaar was de schrijver van het verhaal mee geweest want al in het begin van zijn verslag liet hij weten dat het een prachtig gezicht was om de zeehonden en het wad vanuit de lucht te bewonderen. Ik weet nog dat ik het verhaal las en ronduit jaloers was op deze verslaggever van de krant...
Dat ik dat allemaal nog weet komt omdat ik het stuk bewaard heb en later nog wel eens opnieuw heb gelezen. Vooral ook bij de foto die er bij geplaatst was kon ik wegdromen. Je zou het toch maar eens mogen meemaken om de zeehonden vanuit de lucht op de zandplaten te zien liggen...
Wij hebben zelf een rubberboot waarmee we veel op het wad varen en ik blijf het iedere keer weer prachtig vinden als we onderweg zeehonden zien zwemmen of in de verte op de zandplaten zien liggen. De eerste keer dat ik ze in het wild zag is intussen jaren geleden en ik weet het nog als de dag van gister. Een grote groep grijze en gewone zeehonden lag op de Richel, een grote zandplaat dicht bij Vlieland. Met de verrekijker kon je ze prachtig bekijken en vanaf dat moment heeft alles wat zeehond is mijn belangstelling.
Van het wad zelf ben ik sowieso al een groot fan. Zo ga ik al jaren minstens drie keer in de week naar de zeedijk. De ene keer bij Harlingen, dan weer bij Zwarte Haan , het Noorderleeg, Wierum of Moddergat. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Prachtig licht, grote groepen vogels of de mooiste zonsondergangen. Het is er altijd weer anders en dat maakt het wad zo indrukwekkend.
En dan op een dag lees ik op de site van InterWad dat je een prijs kunt winnen waar ik bij voorbaat al opgewonden van word. Mee met onderzoekers op een vlucht om zeehonden te tellen boven de Waddenzee! Onder het motto "als je niet meedoet win je zeker niet" zoek ik drie foto's uit -van de vele die ik al van het Waddengebied gemaakt heb- en stuur ze naar waddenzee.nl. En dan maar duimen ...
Eind mei zal de uitslag bekend gemaakt worden, en als ik rond die tijd op de site kijk kan ik eerst mijn ogen niet geloven. Ik heb gewonnen en mag mee met de zeehondentelling! Ik ben totaal verrast en bel meteen mijn man en verdere familie en vrienden om het te vertellen. Zij snappen allemaal waarom ik zo blij ben...
Dinsdag 1 juli was het zover. Om 12.30 uur zou ik wachten in het restaurant van het vliegveld op Texel op Sophie Brasseur van Wageningen IMARES, het kennisinstituut dat de tellingen doet. Het was een stralend mooie dag en vanaf het terras had je een prachtig uitzicht op alle af en aan vliegende vliegtuigjes. Prachtig om naar te kijken waren ook de vele parachutespringers die allemaal keurig gecontroleerd weer op het grasveld bij het vliegveld neer kwamen.
De kennismaking met Sophie was erg leuk. Ze feliciteerde me met de prijs en vroeg of ik er een beetje zin in had. Dat was nog zacht uitgedrukt, maar ik moet ook eerlijk zeggen dat ik even de bibbers kreeg toen ik zag hoe klein het vliegtuigje was waarin we zouden vliegen. Ik ben bepaald geen held als het om vliegen gaat, maar Sophie stelde me meteen op mijn gemak en deze kans liet ik natuurlijk niet lopen! Piloot Aad was volgens haar de meest ervaren en beste piloot die er was en het vliegen zelf in dit vliegtuigje was alsof je in een auto reed zei ze... Hoe dan ook, de bibbers opzij en genieten! Volgens piloot Aad (Wat leuk, dat is dezelfde meneer als die uit het verslag van de krant, net als Sophie en haar assistent!) was ik een enorme geluksvogel want hij liet me weten dat het niet vaak voorkwam dat de omstandigheden zo ideaal waren als op deze dag. Droog, onbewolkt, weinig wind en super helder.
Met z'n vieren, Sophie, Aad, assistent Hans en deze geluksvogel gingen we rond 13.00 uur de lucht in. Vanaf het vliegveld vlogen we eerst over het eiland richting veerboothaven van Texel. Prachtig om te zien was de kolonie lepelaars bij de geul, de Mokbaai, en even verder zandplaat Noorderhaaks. Aan de noordkant hiervan lagen meteen al een aantal zeehonden te genieten van de zon. Over genieten gesproken. De bibbers was ik helemaal vergeten en ik genoot van het geweldige uitzicht. Na een rondje boven de Razende Bol gingen we richting Den Oever. Een prachtig gezicht, de zandplaten en geulen in de Waddenzee, dobberende bootjes en natuurlijk de zeehonden. Vanaf Den Oever hebben we de Afsluitdijk gevolgd en ook dat was heel bijzonder om te zien vanuit de lucht. Kornwerderzand en daarna Harlingen waren mooie herkenningspunten. Met onze rubberboot vertrekken we vaak hiervandaan het wad op. Dat het stralend mooi weer was kon je ook aan het strand bij de stenen man in Harlingen goed zien, want vele mensen liepen of lagen langs de waterlijn. Toen richting het onbewoonde eiland Griend. We varen er vaak langs en nu was het prachtig vanuit de lucht te bewonderen met verderop in het zicht ook nog heel mooi Terschelling en Vlieland. Onder ons ging de veerboot vanaf Terschelling richting Harlingen.
De tijd was intussen letterlijk en figuurlijk voorbij gevlogen en helaas moesten we weer terug richting Texel. Op de Hendrik Tjaarsplaat, een zandplaat in de buurt van Harlingen lagen nog een aantal zeehonden te zonnebaden. Het is belangrijk voor de dieren om dit ongestoord te kunnen doen want op deze manier doen ze vitamine D op en dat helpt bij het verharingsproces. Weer eenmaal terug boven Texel was heel mooi aan de ene kant Oudeschild en aan de andere kant natuurgebied De Schorren te zien. Ook hier zit een kolonie lepelaars. Dat Texel niet alleen uit duinen en strand bestaat is vooral vanuit de lucht heel mooi zichtbaar. Grote percelen weiland, in keurige vlakken verdeelt. En dat Texel meer schapen als mensen telt was ook wel te zien. Sophie liet nog weten dat ze vooral de koeien in de weilanden zo'n mooi gezicht vond en inderdaad, het zwart/bonte vee stak prachtig af tegen het groene gras.
Aan alles komt een eind en na een dik uur vliegen gingen we alweer landen en stond ik weer met beide benen op de grond. Sophie heeft me weer bij het terras van het vliegveldje gebracht. We hebben nog even nagepraat en ik heb haar natuurlijk bedankt. Ik heb ze daarna nog even uitgezwaaid want samen met Aad en Hans is ze toen opnieuw opgestegen om verder te gaan met de zeehondentellingen boven het hele Nederlandse waddengebied.
Graag wil ik nogmaals iedereen bedanken voor een geweldig mooie ervaring.Assistent Hans voor de lekkere snoepjes, piloot Aad voor de veilige vlucht en Sophie voor haar begeleiding en tekst en uitleg onderweg. Maar bovenal wil ik laten weten: Interwad bedankt. Ik vond het fantastisch en heb er van genoten! En o ja, het verslag uit de krant van toen? Dat heb ik hier nu weer voor me liggen, en ben niet meer jaloers op die verslaggever..."
Laura Hiemstra, juli 2008
Meer informatie over het werk van Wageningen IMARES:
________________________________________
volg ons op Twitter